Κόλπος Χρυσοχούς
Μεταλλείο χαλκού της Λίμνης
Ένα τεράστιο εγκαταλελειμμένο μεταλλείο χαλκού ανάμεσα στην Πόλη και την Αργάκα, σε λειτουργία από τα ρωμαϊκά χρόνια και κλειστό από τη δεκαετία του ’70. Παράξενο, στο χρώμα της σκουριάς και εντελώς χωρίς συντήρηση.
Δέκα λεπτά ανατολικά της Πόλης, πίσω από τη μεγάλη άδεια ακτή της παραλίας Λίμνη, το έδαφος παίρνει το χρώμα της σκουριάς. Αυτό είναι το μεταλλείο της Λίμνης, και οι άνθρωποι βγάζουν χαλκό από εδώ εδώ και σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια.
Ρωμαίοι, μετά Βρετανοί, μετά τίποτα
Δύο σωροί σκουριάς στην περιοχή της Πόλης έχουν χρονολογηθεί στον τρίτο ως όγδοο και στον τέταρτο ως έκτο αιώνα, άρα υπήρχε σοβαρή μεταλλουργία της ύστερης ρωμαϊκής εποχής ακριβώς εδώ. Το σύγχρονο μεταλλείο ξεκινά το 1882, όταν ο John Pearce ήρθε να κάνει έρευνες στην περιοχή επειδή οι αρχαίοι σωροί σκουριάς φαίνονταν ακόμα καθαρά. Η Cyprus Sulphur and Copper Company το λειτούργησε ως μεταλλείο πυρίτη σε όλη την περίοδο της αποικιοκρατίας, και έκλεισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Αυτό που έμεινε είναι ένα τοπίο, όχι ένα μνημείο: σωροί από μπάζα, ορύγματα, λεκιασμένο έδαφος, τα απομεινάρια των εγκαταστάσεων, και ο εξοπλισμός φόρτωσης κάτω προς την ακτή. Δεν είναι όμορφο. Είναι όμως πολύ παράξενο, και μια συννεφιασμένη μέρα είναι από τα πιο ατμοσφαιρικά μέρη αυτής της ακτής.
Η διαμάχη για το μέλλον του
Ο Νίκος Σιακόλας αγόρασε τον χώρο το 1983, αρχικά για να ξανανοίξει το μεταλλείο και μετά, όταν αυτό δεν απέδιδε, για να χτίσει ένα θέρετρο γκολφ. Το σχέδιο αυτό σερνόταν για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες πριν μπει στο ράφι: η παραλία από κάτω ανήκει στο δίκτυο Natura 2000, και εκεί γεννούν οι χελώνες καρέτα. Τα σχέδια για ανάπτυξη του κόλπου της Λίμνης επανέρχονται συνέχεια, και κάθε φορά προκαλούν τοπική αντιπαράθεση. Αν θέλετε να το δείτε όπως είναι, μην θεωρείτε δεδομένο ότι θα μείνει έτσι.
Αν πάτε
Συνδυάστε το με την παραλία. Στην ουσία είναι το ίδιο μέρος, και η παραλία είναι ο λόγος που οι περισσότεροι καταλήγουν εδώ. Πηγαίνετε νωρίς ή αργά. Δεν υπάρχει σκιά πουθενά, και τον Αύγουστο το γυμνό έδαφος κρατά τη ζέστη σαν εστία κουζίνας.


